Portret van een pak suiker

Een pak (kristal)suiker is een straatkeivormige terroristische organisatie.

Zo.

Dat is er uit.

Schrikken hè? Dat je zomaar een terreurcelletje in dat potje naast de koffiemelk hebt staan. En je dacht nog wel zo ruimdenkend te zijn…

Suiker

Ik begin bij het begin.

Onlangs zat ik in de tuin met mijn beste vriend en dito vriendin aan een wijntje te mijmeroreren over schrijverschap. Een beetje schrijver, zo mijmerden wij, zou in staat moeten zijn van ieder onderwerp iets leeswaardigs te maken. “Al is het maar over een pak suiker”, oreerde ik.

Dat had ik niet moeten zeggen, want Beste Vriend heeft op gezette tijden een beangstigend goed geheugen, dus die kwam daar op terug. Hij wilde graag een vingeroefening van mij zien, dus daagde hij mij uit om een artikel over een pak suiker te schrijven. Nou…

Ik ook altijd met mijn grote mond!

Laat hij dan een (te) goed geheugen hebben, maar ík heb karakter! Ik laat mij natuurlijk niet kennen. En dús ga ik het portret van een pak suiker schrijven. Een lezenswaardig portret ook.

Ik gebruik zelden tot nooit suiker, uit principe niet. Ik ga dus geen kilopak suiker kopen. Dat verklontert maar en is dan eigenlijk alleen nog maar interessant om een autoruit mee in te slaan, een crime passionel mee te plegen of om als presse-papier te dienen. Kortom: wat moet ik er mee? Ik weiger. Ik heb er geen zin in. Ik doe het niet. Bovendien staat het kastje al vol genoeg met allerlei soorten kruidenthee, dus daar past geen pak suiker bij. Al helemaal niet als dat pak er over vijf jaar nog precies zo bijstaat.

Ik besluit het op verbeeldingskracht te doen, lekker met een kop thee naast de laptop.

Wat is nou toch de magie, de kracht van dat pak suiker? Zo’n vierkant pak met witte kristalletjes er in? Ik geef het toe: suikerkristallen zijn best mooi als je ze zo van dichtbij bekijkt. Net ruwe diamantjes.  Maar dat zijn zeezoutkristallen ook. Voor badzoutkristallen geldt trouwens hetzelfde, maar toch proppen we die laatste twee doorgaans niet met klonten tegelijk in onze koffie en suiker wel. Suiker heeft eigenlijk best wel iets heel valsigs, een beetje als de boze heks uit een sprookje. Zoet en verleidelijk, maar ondertussen gluiperig en destructief. Suiker verwordt in de mond tot een zuur dat zich eens fijn tegoed wenst te doen aan het aldaar aanwezige ivoor. Stel je voor: een kilopak vol met duizenden van die achterbakse kristalletjes, de gemiddelde terroristische organisatie kan er alleen maar van dromen. Zoveel effectieve misleiding en destructie! Zulke kristallen krijgers zouden die terroristische organisaties ook wel binnen de gelederen willen hebben.

Het geniepige karakter van suiker is subtiel. Eigenlijk weten we het allemaal best wel. Net zoals die immer lachende flierefluiter die eigenlijk gewoon een foute hufter of valse bitch is, maar waar we het liever niet van willen weten omdat het zo fijn voelt als je heel even mag voelen hoe het is om deel uit te maken van hun kringetje. Zo’n onechte flierefluiter is suiker eigenlijk ook.

Zo heeft Beste Vriendin naar eigen zeggen een hechte relatie met suiker. Suiker en Beste Vriendin blijven maar aan elkaar plakken, met name op heupniveau. Beste Vriendin weet dondersgoed dat het geen gezonde of gelijkwaardige relatie is, maar de verleiding is duidelijk onweerstaanbaar. Dat zijn de fraaie rondingen van Beste Vriendin overigens ook, maar dat gelooft ze dan weer niet.

Maar ik heb het licht gezien!

Sinds ik ben afgevallen en uit word gemaakt voor foodie, doorzie ik suiker. Ik ben niet meer gevoelig voor wat dat kilopak mij met zijn gevorkte tong probeert in te fluisteren. Ik sta daar boven.  Het raakt me niet meer. Als suiker zich nou wat sympathieker op zou stellen, dan wilde ik het met mijn gebrek aan rancune nog wel een kans geven, maar het zit er niet in. Suiker is een diabolische verleider die niets goeds in de zin heeft. Waarom kan suiker na dat verleiden nou niet gewoon stilletjes het lichaam verlaten zonder een spoor van cariës, vet en andere SOA’s (Suikergestuurde Opgedrongen Akeligheden) achter te laten? Anno 2016 zijn de normen toch niet meer van zo’n aard dat consumptie meteen maar  moet leiden tot een langdurige, zo niet eeuwige relatie? Ik vind dat suiker na het pleziertje gewoon weg moet. Als we er geen diepzinnige gesprekken meer mee kunnen voeren na afloop, dan is er ook geen reden meer om te blijven plakken. Maar dat is dus precíes wat suiker doet. Suiker is grenzeloos en houdt geen rekening met mijn wensen. Bij ons thuis noemen we dat onaangepast. Van die aangeschoten one night stand pik je dat toch ook niet? Wegwezen, en neem die onderbroek alsjeblieft mee.

Ondertussen kijkt dat imaginaire pak suiker me vals aan.

Het is duidelijk niet blij met al die kritiek. Ik snap dat overigens wel, dat pak suiker is er aan gewend dat iedereen het nodig heeft. Daardoor heeft het zich een arrogantie aangemeten die duidelijk maakt dat het weet hoe het geadoreerd wordt.

Divagedrag zeg ik u!

Maar wie hoog klimt kan diep vallen en ik voorzie hetzelfde lot voor dat pak suiker. En als dát gebeurt gaat het effect dramatisch zijn! Waar een gevallen ster eenzaam en alleen ten onder gaat aan zijn eigen drank-, dan wel drugsmisbruik gaat dat pak suiker eindigen als autokraakgereedschap of als presse-papier. Of nog veel erger: als een gevallen pak. Gescheurd op het pond en uiteengevallen. Verstrooid.

Een verstrooide eenheid waar iedereen zich aan ergert en waar iedereen ook zo snel mogelijk vanaf wil. Opgeruimd staat netjes. De glamour en verleiding zijn er helemaal af.

Zo’n kilopak zal nooit meer kunnen opereren als de eenheid die het ooit was. Het is dan nog enkel een verstrooide en samenhangloze hoeveelheid kristalletjes. Als groepering in betere tijden machtig, verleidelijk en schadelijk, als individuen stuk voor stuk de moeite van het oprapen niet waard.

Roemloos eindigt de terreurbeweging suiker in de vuilnisbak, de laatste achterblijvers in de stofzuigerzak. Zonder de verbindende factor die verpakking heet zijn al die suikerkristallen volstrekt kansloos. Nooit meer zullen zij hun geniepige en vernietigende werking op iemands lichaam loslaten, nooit meer zullen zij verleiden in hun ondersteunende taak als suikerlaagje op een gebakje. Nooit meer zullen zij hun hallucinogene werveling in een kop thee vertonen. Het spel is uit. Game over.

Maar denk er om hoor, voor ieder onschadelijk gemaakt pak suiker zal vroeg of laat een nieuw pak suiker opstaan, met evenzoveel getalenteerde miniterroristjes in kristalvorm. Ik doorzie ze, ik trap er niet meer in en ik adviseer iedereen om dat ook niet te doen. Je bent bij deze gewaarschuwd!