Spitting image

Er leek helemaal niets aan de hand toen ik opstond. Ik had me op mijn gemak gedoucht en vol goede moed was ik aan mijn zondag begonnen, daarbij nog in zalige onwetendheid  over wat mij boven het frisgewassen hoofd hing. Alles liep eigenlijk van een leien dakje, tot het moment dat ik mij in een broek wilde hijsen. Daar ging het ineens ernstig mis. Een welbekende steek rechtsonder in mijn rug als gevolg van een toch ontelbare keren eerder zonder enig probleem gemaakte beweging van mijn rechterbeen. In de hoop het onheil af te wenden door de steek als het ware nog in de gelegenheid te stellen op zijn stekenschreden terug te keren staakte ik direct mijn beweging, maar het mocht niet meer baten: het schoot me genadeloos in mijn rug. Spit!

spit

Gelukkig stond ik op dat moment naast het bed, een enorm hoge boxspring, waardoor ik me direct zonder al te veel gezichtsverlies opzij kon laten vallen. De zondag begon niet best op deze manier. Gelukkig had ik mijn sokken op dat moment al aan.

Dat weekend zou  een vriend verhuizen. Ik had beloofd hem en zijn vrouw daarbij te helpen en ik kom mijn beloftes altijd na. Als een oud wijf toog ik dan ook richting het te verlaten huis waar het inmiddels een bedrijvig tafereel was. Als een revaliderende paralympiër liet ik me hulpeloos in de enige overgebleven stoel ter plaatse zakken en trok een betrokken en gedienstig kijkend gezicht. Terwijl de mannen de hele bliksemse bende in de verhuiswagen laadden kon ik alleen maar hopen dat niemand de buroLstoel waar ik op zat zou zien totdat het echt tijd zou zijn om de laadklep van de verhuiswagen omhoog te doen. Ik vond het een nogal beschamende situatie, ik had de hele zondagplanning al geregeld: een paar uurtjes helpen verhuizen en daarna een receptie met aansluitend een diner. Ik had me er juist zo op verheugd en zou vanuit de verhuizerij direct door, dus ik had een tas met extra kleding en killer heels bij me.  Ik wilde me het niet door mijn neus laten boren, dus spit of niet: ik ging eens wat karakter tonen en gewoon op mijn manier meehelpen.

De vrouw des huizes bleek ook al niet zo van de zware arbeid te zijn, en zoals dat bij mobiel beperkten zoals spitpatiënten wenselijk is werd me gepaste in- en uitpakkerij aangeboden: de laatste kleine dingetjes moesten ingepakt worden en gezusterlijk pakten we die klus aan. Een aangebroken pak rijst tillen ging me nog wel lukken, zo had ik bedacht, dus ik bood aan om de levensmiddelen in de nieuwe keuken op te bergen, dat leek me nog wel doable. De enorme verzameling aan thee van de vrouw des nieuwe huizes kreeg ik zowaar allemaal in een keukenla opgeborgen. Ze was er bijzonder mee in haar noppen: haar eigenste theelade, de luxe!  Al rommelend voelde ik me zowaar nog best heel nuttig en voor ik het wist was het tijd om me om te kleden. Hoewel er nog geen gordijnen hingen was de enorme scheidingswand van verhuisdozen ruim toereikend om me uit het zicht even om te kunnen kleden en na enige moeizame pogingen was ik er dan toch in geslaagd om in een smashing outfit weer op mijn fiets te stappen.

pumps

Eenmaal bij de plek des recepties aangekomen bleek het wonderwel prima te gaan op de killerheels. Aan een statafel hangen kan iedereen, dus dat ging me wel goed af. Me in een stoel laten zakken ging wat minder makkelijk, maar als je eenmaal zit, dan zit je ook en de serveerdersters kwamen toch regelmatig rond met dienbladen met drankjes, dus ik zat goed. Een paar keer ontkwam ik er natuurlijk niet aan om even een klein stukje te lopen, maar ook dat ging vrij aardig. Zo lang ik maar niet ging zitten of ging opstaan kon ik de spit aardig negeren. En dan wordt een mens pas echt overmoedig…

In het zaaltje stond een podium met een hardhouten bankje. Het was er neergezet ter ere van de persoon die wat te vieren had en die de receptie en het etentje georganiseerd had. Het podium was na de gehouden speeches langzaam volgelopen met bloemen en cadeaus. Onder die cadeaus was ook een prachtig boek en aan alle aanwezigen was gevraagd om iets in het boek te schrijven als aandenken. Tussen maaltijd en dessert liep ik met twee anderen dan ook even richting podium om op het bankje gezeten iets in het boek te schrijven. Nadat we dat hadden gedaan stond de eerste op om de aanstaande vader van haar te gaan zoeken. Ik bleef nog even met de ander op het bankje zitten praten en ondertussen werd ons door een van de serveerdersters een toetje geserveerd. Eind november had het best iets heel vrolijks, om zo op een bankje tussen de bloemen een ijsje te eten en even kon ik vergeten dat mijn rug het die dag niet deed. Na het dessert stond mijn gesprekspartner op om naar huis te gaan. Omdat je in je eentje niks te zoeken hebt op een podium als je geen cabaretier, jubilaris of spreker bent, stond ik ook maar op. Ondanks een niet meewerkende rug ging dat best aardig, maar toen moest ik dat podium nog af…

Het podium was een halve meter hoog en stond midden in de ruimte. Niets om me aan vast te houden en zie dan op je hakken maar eens elegant tussen cadeaus, bloemen  en een microfoonstandaard van een podium af te stappen. Op hoge hakken is dat moeilijk, met spit onmogelijk.

En daar stond ik dus te kijken naar een manier om zonder ongelukken dat podium af te komen. Om hulp roepen is ook geen optie als je Anna van den Berg heet en het was een gezellige bijeenkomst, dus iedereen was druk met elkaar in gesprek en niemand die mij op mijn hakken zag stuntelen. Met mijn spit. Het spitting image van Bridget Jones , maar of je het nu als een compliment moet zien dat je situatie nog neteliger is dan die van ’s werelds bekendste antiheldin? De overeenkomst: hartstochtelijk de illusie willen ophouden dat je echt wel heel ladylike kunt zijn en je dan ineens geconfronteerd zien met het bewijs dat het niet zo is. We konden wel familie zijn.

Hoe dan ook, ik stond al een paar minuten te proberen van dat podium af te komen toen er eindelijk hulp in de vorm van hoffelijkheid kwam. De galante ridder reikte mij de hand en sprak de vriendelijke woorden: “Zal ik u even een handje helpen mevrouw?”. Dankbaar legde ik mijn hand in die van de 65+ ridder en wist zonder te crashen van het podium af te komen. Had ik die smashing outfit gelukkig toch niet helemaal voor niets aangetrokken.