Voedselfalen

Mensen hebben een wonderlijke relatie met voedsel, we willen er allemaal graag van genieten maar wie er ook daadwerkelijk van geniet wordt al snel als gulzig gezien of in het gunstigste geval als foodie. Voedsel weerstaan wordt in de westerse wereld als een deugd beschouwd, maar tegelijkertijd wil niemand bekend staan als een slaschuiver. U kent ze wel, van die vrouwen die uit eten gaan en dan alleen maar met een vork hun sla over hun bord heen en weer aan het schuiven zijn. Ze kijken vaak ook helemaal niet zo blij.

Sinds mijn niet onaanzienlijke gewichtsverlies ben ik anders gaan koken, anders gaan eten en word sindsdien uitgemaakt voor foodie. Ook goed. Beter dat dan te boek te staan als een gulzigaard, want begrijp mij niet verkeerd: ik hou van eten. Graag en veel als het even kan.

Het kan alleen niet, dus doe ik het niet. Maar stylish voedselweigeren is –hoe hip ook- aan mij niet zo besteed. Toch beschik ik gelukkig wel over enige zelfdiscipline, ik ga me niet meer te buiten aan zoetwaren. Slechts bij uitzonderlijk hoge uitzondering wil ik een koekje of stukje taart nemen en tot mijn verbazing mis ik het ook niet zo.

Mijn glas wijn of stukje kaas wil ik echter niet laten liggen, dus mag ik dat best. Maar dan weer alleen in het weekend, want als er één stukje kaas over de tong is, dan volgen er al snel meer. Ik kén die stukjes kaas, ik weet precies hoe dat gaat!

Ik heb mezelf altijd als ruimdenkende eetster beschouwd, ik wil alles best proeven en vind niet gauw iets echt vies. De enige uitzondering daarop is spinazie á la crème. *HURP!* Ik moet er echt van kokhalzen. Voedsel met die structuur, en het zachte flatsgeluid dat er bij hoort… Brrr.

Afgelopen weekend was ik op een foodfestival in Amersfoort. De naam foodfestival roept bij mij een associatie op van vretablissementen met bulkvreterij en waarin je onmatig hamburgers of hotdogs (altijd vlees, nooit groente bedenk ik me ineens!) kunt douwen, maar dat is onterecht. Het was een supergezellig festival met mensen van alle leeftijden die gewoon genoten van de gezelligheid en de diverse gerechten die bij de verschillende tentjes/omgebouwde volkswagenbusjes/keten kon kopen. Wat te denken van een sandwich met ei, roomkaas en vanille? Bietensalades? Curry’s? To die for friet? Steampunk popcorn? Góddelijke kokosmakronen met gember en peper?Lekker hoor.

Ik heb verschillende dingen gegeten, omdat ik er nieuwsgierig naar was,  of omdat ik gewoon zeker wist dat ze lekker gingen zijn. Tenslotte eten we niet voor ons verdriet natuurlijk. Ik tenminste niet.

Tussen de vele mobiele keukens met de heerlijkste gerechten en de verleidelijkste geuren stond ook een stand waar future food klaar werd gemaakt. Insecuisine noemden ze dat, en u voelt hem waarschijnlijk al aankomen…

Daar, op dat moment ging mijn zelfbeeld van liberale foodie aan diggelen.

Ik kon het niet. Bewonderend keek ik eens naar de helden die het aandurfden om een bitterbal van een of ander insect te proeven. In het voorbijgaan hoorde ik ze dingen zeggen als: “Best okee!” of “De smaak heeft wel iets weg van gamba’s”, daarmee bevestigend wat ik eigenlijk heus wel wist: Insecten eten is gezond, echt waar en ik weet ook dat het helemaal niet beroerd schijnt te smaken. Ik wéét het. En toch krijg ik het niet voor elkaar om het te proberen.

Eigenlijk stoort het me dat ik zo’n trut ben. Garnalen eet ik toch ook gewoon? Nou dan! Mosselen, van die slijmerikjes die na koken vaste vorm krijgen eten we toch ook? En die maïs waar ik zo gek op ben is volgens Beste Vriend ook maar gewoon kippenvoer, dus wat doe ik nou moeilijk over een meelwormpje of honderd? Desnoods met kaas? Met room? (Volgens mijn schoonmoeder krijg je met room alles lekker). Alternatief dan? Meelwormen met heel erg veel knoflook, kruiden en een flinke slok, nee liever heleboel slokken Malbec  er bij?

Broodje maden

Ik wil het echt graag durven. Ik wil geen watdeboernietkentvreethijniet-vrouw zijn. Beste Vriendin M. is zo’n stoere vrouw, die durft alles te proberen. Zij haakte pas af bij balut! Ik wil ook kunnen uitdragen dat we anders en beter kunnen eten. Als je eens gaat kijken naar de belasting die vlees eten voor het milieu is in vergelijking met het eten van insecten, dan kun je er niet omheen dat het een goede voedselbron is. En ik zou het zo graag oprecht willen kunnen overbrengen. Maar ik vrees dat ik het onder ogen moet gaan zien. Dit gaat me echt niet lukken.

De gedachte alleen al aan insecten eten, ongeacht de vermomming of vorm staat me verschrikkelijk tegen. Niet zoals bij spinazie á la crème, waarvan ik al bij de gedachte alleen de rillingen krijg, maar anders. Het idee van insecten eten geeft me een wee gevoel in mijn maag. Ik hoef daarna even helemaal niet meer te eten geloof ik.

Nu ik daar zo eens over nadenk… Dat is natuurlijk óók een benadering om insecten eten te promoten! Minder eten is beter voor het milieu, beter voor je portemonnee én beter voor de lijn. Ook voor de proeftutjes zoals ik is het dus zeer de moeite waard om insecten als voedselbron te promoten. En daar hoef ik ze nog niet eens voor te eten!

Ik ben om! “Eet minder, eet meer insecten!”

Wat zal ik slank worden!